De Kleine Lord of Little Lord Fauntleroy

De Kleine Lord of Little Lord Fauntleroy, een hernieuwde kennismaking met het mooiste boek van mijn jeugd.

Ooit, toen ik 6 of 7 jaar was, las ik De Kleine Lord, een boek van Frances Hodgson Burnett. En toen ik het uit had, las ik het nog een keer ... en nog een keer. En ik ben het nooit vergeten. Het was mijn eerste kennismaking met een boek met mensen uit de grote wereld, waar mensen gemeen konden doen, en dan was er dat jongetje, dat in staat was om gemene mensen blij te maken. Het sprak tot mijn verbeelding om vanuit je eigen vertrouwde omgeving weg te gaan, en met de boot over zee, waar je rondom je geen land kon zien, overgelaten aan de zee en God’s genade naar een vreemd land te gaan en in een kasteel te gaan wonen. De omgeving van het kasteel, de mensen, de karakters van gewone Engelse mensen, ze werden allemaal door woorden in beeld gebracht, nou ja, het beeld dat ik mij erbij vormde. Ik kon enorm genieten van typisch oud Engelse gewoontes, groeten met de hoed afnemen, zowiezo een hoed op hebben. In gedachten ging ik de enorme trap af in de hal van het kasteel (en omdat ik nog maar 6 of 7 was, nam ik de leuning). Ik had een knoop in mijn maag waar ik las dat hij eigenlijk zijn moeder niet mocht zien, ik zweette toen er donkere wolken kwamen over de toekomst van De Kleine Lord, en er iemand anders zijn plekje opeiste. En ik was met een zucht opgelucht toen het toch nog goed kwam.

Het boek verhuisde altijd met mij mee. En soms pakte ik het even van de plank en dacht terug aan toen ik nog 6 of 7 was (en ik ging weer langs de leuning van de trappen af in dat kasteel).



Toen ik zo’n 20 jaar was, ging ik met de boot naar Engeland, rondom water om mij heen, en dacht weer even terug aan dat boek. En in Engeland aangekomen ging ik wonen in een kasteel. Niet veel mensen kunnen dat zeggen, dat ze net als De Kleine Lord zo’n reis ondernamen. En ik genoot. Ik ging, jawel, langs de leuning de trappen af. Ik keek over de kantelen naar het grote landgoed. Ik zag paarden rennen in de verte. De boerderij, de kerk, de grote ingang, met stenen arend links en rechts op een zuil. Net als ik door de woorden mij een beeld had gevormd van De Kleine Lord, zag ik nu in het echt dat plaatje. En ik pakte het boek en las een stukje.

En nu ben ik 39. En ik zit heerlijk in het zonnetje helemaal tevreden te wezen op de camping. Voor mijn verjaardag kreeg ik een boek. Niet zomaar een boek, maar een Engels boek. En ik lees Little Lord Fauntleroy. En nu lees ik het nog een keer. En met mij ogen dicht zie ik het weer voor me, en ga ik die leuning af ...