Fier

Hier zie je mij staan voor mijn brommobiel. Rechtop, trots op wat ik bereikt heb, trots op mijzelf: ik heb een lange weg afgelegd. Niet in kilometers maar in ontwikkeling.

Eigenlijk is het Nederlandse woord trots niet exact het juiste woord, het wordt namelijk nogal eens uitgelegd als hoogmoed, verwaandheid of zelfs narcistisch maar dat is niet wat ik hier bedoel. Zelf gebruik ik liever het Vlaamse woord Fier: rechtop en zelfverzekerd.

Heel lang heb ik gezocht naar de goede plek om te staan in mijn leven, qua werk, geolocatie, en al helemaal voor wat het mijn werk betreft. Heel lang heb ik gedacht dat ik dat wel alleen kon doen, dat wat ze in psychologie ‘zelfontplooiing’ noemen. En juist dat is in de afgelopen jaren de grootste desillusie geweest, keer op keer: ik heb het geprobeerd zelf te doen en ik faalde daarin.

Ik heb het uitzonderlijke geluk gehad om in de afgelopen jaren hele fijne mensen tegen te komen die in mij geloven en mij ervan overtuigd hebben om het samen te doen. Zij hebben zichzelf niet voor niets samenwerkingspartner genoemd voor mijn rol in de Nederlandse (en steeds meer ook de Belgische) brommobiel gemeenschap, duizenden mensen die in zo’n leuk voertuig rijden en daar plezier in hebben of het gaandeweg krijgen.

Met de mensen die ik de afgelopen jaren ben tegengekomen ben ik er voor hen met informatie, nieuws, tips en handreikingen, leuke evenementen en meer en iedereen weet dat je gelukkig wordt van geven. Je krijgt er namelijk nog veel meer voor terug. En zo is zelfontplooiing niet alleen meer een woordje in een psychologieboek, het is gelukt in de praktijk.

Na een fiks aantal teleurstellingen in het vinden van het perfecte beroep ben ik aangekomen waar ik wil zijn: ik ben er voor de brommobilist met mijn Kronkelroutes. En zo sta ik daar rechtop en zelfverzekerd op de foto hierboven, fier.