Inlevingsvermogen

Het houdt Christa en mij al dagen bezig. Morgen wordt hun huis verkocht. Ze kunnen het niet meer betalen. En met een achterstand in de hypotheek wordt het alleen maar erger. Kunnen we iets voor ze doen? Nee, niet echt, we kennen ze ook niet zo goed, maken alleen soms een praatje op straat. Toch trekt het een knoop in je maag, jonge ouders, klein kindje, en dan geldzorgen. Zelf hebben we vier kindertjes, één inkomen en ook geen cent over maar we redden het wel.

Gisteren kwam hij aan de deur. De potentiële koper. Dikke sigaar, dikke Mercedes Benz. Ik ben aan het koken, heb dus mijn schort voor en drie kindertjes volgen mij nieuwsgierig naar de gang.
“Zo, heeft papa een vrije dag?”
“Nee, ik zorg voor vier kindertjes, ik heb dus nooit vrij.”
“Is eh … dat huis hier verderop … is dat in een beetje goede staat?”
“Meneer, ik weet het niet want ik woon er niet in.” was mijn antwoord.
“Nou ja, bent u tevreden met uw huis?”
“Ja, nog niet met wilde paarden trekken ze me eruit.”
“Ik wil hun huis wel kopen en betalen doen we gewoon contant.” De sigaar wordt ongevraagd mijn gang in geblazen.
“Het is natuurlijk sneu voor hun nu ze het niet meer kunnen betalen?” vraag ik om hem een beetje uit te peilen.
“Ja, maar daar heb ik geen boodschap aan natuurlijk, ik zoek gewoon een huis.”
“Sorry, meneer maar als u dat huis wilt kopen doet u er goed aan om er om half acht al bij te zijn want ik verwacht een rij.”

Dat zal ‘m leren, denk ik want de verkoop begint om negen uur.

Ik doe de deur weer dicht, met een gore sigarenwalm in mijn gang en ga verder met koken. Roerend in de pannen vraag ik mij af: “Heb jij überhaupt wel het vermogen om je in te leven?”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *