Kus!

Het verhaal achter de Delfts Blauwe Poppetjes. Ik hoorde deze anekdote ooit van mijn lieve oma. In Rotterdam en omgeving was het een jaar of vijf na de Tweede Wereldoorlog volgens haar een wijdverbreid gebruik om twee losse Delftsblauwe poppetjes op de schoorsteenmantel te hebben.

In de tijd dat de telefoon nog steeds een zeldzame aangelegenheid was en mensen langer (meestal op de fiets) moesten reizen kwamen ze vaker dan tegenwoordig spontaan zonder aankondiging aan de deur en meestal pas na werktijd wanneer man en moeder de vrouw allebei thuis waren.

Omdat de meeste gesprekken tussen man en vrouw in die tijd in de avond plaatsvonden en er dus ook weleens ruzie in de echt was, hadden ze een manier om dat de bezoeker duidelijk te maken. Maar hoe zeg je dat zonder woorden tegen de binnenkomer zonder het gênant te maken?

Daar hadden de Rotterdammers een manier voor. Wanneer de poppetjes op de mantel elkaar zoenden dan was alles in orde en kon je blijven. Stonden ze echter met de ruggen tegen elkaar, dan moest je als bezoeker de koffie maar afwijzen en heel snel rechtsomkeert naar huis gaan.

Ik weet niet of dit werkelijk zo was in die tijd en of mijn oma gewoon een leuk verhaaltje had want ze had er veel maar het blijft toch een leuk verhaal.