Manieren

In liefdevolle herinnering aan Annie geschreven. Zo’n stem, die vergeet je nooit meer.

 

Ooit schoof ik weleens aan bij een rasecht aso gezin in de straat waar ik op kamers woonde. En ging ik van ze houden.

Koken ging bijna altijd op een bizarre manier daar. Alles werd in één enorme zwarte juspan geflikkerd, de groente, de krieltjes en een paar rookworsten of gehaktballen aan gort gesneden er doorheen. “Hop, zooo er bij of hupsakee” zei ze dan. Vaak waren het spruitjes en paprika maar het hing vooral af van wat er die dag op de groenteveiling op de berg doorgedraaide oogst terecht was gekomen en waar zij het weer vanaf kon plukken.

En iedereen praatte er door elkaar, er werden tikken uitgedeeld en de tv knalde er snoeihard overheen, er werd gevochten en er kwam nog iemand aanlopen, het was totale chaos en anarchie. Totdat er een fles ketchup op tafel werd gestampt, de pan erbij in het midden en iedereen een lepel kreeg. Dan schreeuwde ‘mams’ over iedereen heen: “Ok, LeenPeen is erbij dus we bidden even of het eten wel lekker is ja?

HERE ZEGEN DEZE SPIJZE AMEN!!!

En iedereen viel die pan dan aan met zijn of haar lepel en dan was het toch werkelijk heel even stil, nou ja, er werd niet gepraat bedoel ik eigenlijk. En dat deed ik minstens 1 x per week.

Ik genoot van die ongeschuurde rauwe manieren.