Solliciteren

Solliciteren is ‘tricky business’. Je ziet een leuke vacature staan en denkt bij jezelf: “Dat is de baan voor mij!” Maar willen ze jou eigenlijk wel? Over verschil van inzicht.

Onlangs nog stond er nog op internet een vacature: PC-engineer bij een bekende IT-er in de randstad. Functie-eisen: (samengevat) Precies wat ik altijd deed, kon, goed in was, plezier in had, niets daarvan afwijkende en toegevoegd. Schrijven dus! Als een vakkundige klopgeit tik ik mijn Apple Pro Keyboard naar zijn grootje om in zo kort mogelijke tijd een stevig verhaal over mijzelf in te roffelen. Want stel toch dat er geen tig miljoen andere kansloze werklozen op ditzelfde moment op hetzelfde idee komen en ook gaan E-mailen. Nee, op dat moment ben jij de enige. Denk je.

‘Verzenden’. Wachten. Nog even wachten. Ze zullen toch wel meteen reageren? Nou nee, natuurlijk niet. Domoor! In je enthousiasme moet je niet gaan denken dat je de enige bent en ze daar voor een pc geparkeerd zitten te wachten in dertig FTE om juist jouw sollicitatie te lezen. Is er een middenweg? Theoretisch wel. Je E-mail komt binnen, in een IN Box van een fijne PZ medewerker (m/v), van boven naar beneden ben je nummer 73, en je E-mail wordt deze week nog gelezen. Ook realiteit? Neen, geenszins! De harde werkelijkheid is dat je E-mail niet gelezen wordt! Men wil geen werkloze! Jij wordt niet verwacht! Zou je er achteraan bellen dan word je om de tuin geleid, van het kastje naar de muur gestuurd, met een kluitje in het riet gestuurd.

De telefoon gaat. Gelukkig, ze willen mij op een gesprek.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *