Wie is er hier nou vreemd?

BoosMeestal als ik iets in mij voel opkomen, een gedicht of verhaal, een blog post of iets anders, dan schrijf ik dat in het Engels.

Ik ben daar zelf al tientallen jaren aan gewend, al vanaf de brugklas vond ik het een prachtige taal die met heel veel liefde en vakkennis aan mij is geleerd door een hele goede (inmiddels overleden) leraar Engels.

En zelf heb ik later een aantal jaar in Engeland gewoond en veel geleerd over God, het leven, mensen en echte vriendschap. Ook nu nog zijn veel van mijn vrienden daar te vinden. Voor hen en alle niet-Nederlanders schrijf ik mijn blogs en gedichten in het Engels.

Mijn echte vrienden, diegene die de afgelopen veertig jaar zijn gebleven en mij door en door kennen, weten dat ik een beetje vreemd ben. Ongevaarlijk verder, maar vreemd. En dat vinden zij niet erg. Ik ken er zat die zich niet zullen inhouden en mij zeggen wanneer ik over grenzen ga of iets vertel wat niet kan.

Er zijn echter ook mensen, niet mijn vrienden, die mij per se moeten vertellen wat ik allemaal niet mag doen volgens hen. Die vertellen mij dat ik geen gedichten moet schrijven maar een baan moet zoeken. Of zij maken bezwaar tegen het feit dat ik heel veel werk in het Engels schrijf en minder Nederlands. Zij vinden het bijvoorbeeld ook essentieel voor eigen goede gevoel mij te vertellen dat ik niet op klompen moet rondlopen of mijn neus in een rode zakdoek kan snuiten ook al hebben zij daar zelf helemaal geen last van.

Heel soms -en niet echt vaak hoor- dan word ik daar pissig om, en goed ook! En op die momenten voel ik soms ook iets in mij opkomen en dat is in alle gevallen in onverbloemd Nederlands. Ook nu is dat het geval. Want ook in de afgelopen dagen werd ik opnieuw met minachting verteld dat ik een Nederlander ben en in het Nederlands moet schrijven. En dat het een volwassen Nederlander niet staat om een andere taal te gebruiken dan die door zijn ouders is meegegeven. Wie dacht ik wel niet dat ik ben, een Engelsman? En ik? Ik zei niets, ik ging er niet op in, ik pareerde geen beschuldiging en ik behandelde op dat moment iedereen met respect, ook de persoon die zo tegen mij agiteerde. Maar ik maak er nu wel even een punt van.

Ik zal je uitleggen hoe ik in het leven sta. Ik hou van Jezus. Hij is de grootste Adviseur in mijn leven. En hij leerde aan mij om de mensen om mij heen lief te hebben en als ik schrijf, dan doe ik dat uit liefde voor Hem. Ik respecteer de mensen om mij heen en binnen die grote hoeveelheid mensen om mij heen zijn er een paar waar ik van hou. Dat ik van Jezus houd, daar hoef jij het niet mee eens te zijn. Maar ik verwacht wel dat jij mij net zo respecteert als dat ik jou respecteer en ik verwacht dat helemaal van de mensen van wie ik houd. Respecteren betekent namelijk ook ruimte geven aan iemand om zichzelf te zijn. En ja, ik ben een beetje vreemd en dat geeft niks dus vraag ik jou om mij de ruimte te geven om mijzelf te zijn. Ieder mens is namelijk uniek met al haar of zijn individuele eigenschappen. Jij ook. Aardig of eigenaardig. En ik vind dat prima.

Ja, ik schrijf heel veel in het Engels. Deal with it!